چالش فلسفی! به نیازمندان خیابانی کمک کنیم یا نه؟

هممون تا به حال بارها و بارها با نیازمندان خیابونی روبرو شدیم . این افراد به دو دسته تقسیم میشن ، اونایی که هنر یا خدمتی برای عرضه دارن ، مثل اونی که گل میفروشه یا مثلا اونی که موسیقی خاصی رو داره مینوازه یا حتی اونی که آواز میخونه ، روی بحثم کلا در مورد این گروه نیست . بیشتر صحبتم در مورد اونایی هست که فقط تقاضای کمک میکنن و بس .

راستش خودم همیشه در مورد کمک کردن یا نکردن به این افراد دچار سردرگمی هستم ، از طرفی فکر میکنم کمک کردن به این افراد و به تبعش شکل گیری این احساس که میشه به این کار واسه همیشه تکیه کرد باعث رشد این سبک رفتارها در جامعه بشه به ویژه اگه اون فردی که داره تقاضای کمک میکنه یه کودک یا نوجوون باشه ؛ اما از طرفی نمیشه این موضوع رو هم نادیده گرفت که شاید اون فرد از سر ناچاری دست به این کار زده و کمک من و امثال من شاید گره بزرگی رو از زندگیش باز کنه کما این که بی توجهی صرف به این افراد هم خلاف انسانیت هست .

دوست دارم بدونم نظر شما در این مورد چیه .

0

Categories: اندیشه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *